Καλώς ήρθατε στο YinYang.gr

 

Το yinyang.gr είναι ένα φιλόδοξο εγχείρημα για την προώθηση της Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής (ΠΚΙ) στην Ελλάδα. Καλούμε όλους εσάς που ασχολείστε με κάποιο από τα πεδία της ΠΚΙ να συμμετέχετε ενεργά στο εγχείρημα αυτό.

 

e-shop - Είσοδος Μέλους

Ιστορία Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής

Πως Ξεκίνησε;

Ιστορικοί και αρχαιολόγοι μετά από μελέτη αρχαιολογικών ευρημάτων συμπέραναν ότι όλα ξεκίνησαν την παλαιολιθική εποχή, με τους ανθρώπους να παρατηρούν το γεγονός ότι διάφοροι μικροτραυματισμοί ιδιαίτερα στα χέρια και στα πόδια, τους ανακούφιζαν ή τους θεράπευαν από πόνους και ασθένειες που τους ενοχλούσαν. Σταδιακά, πιστεύουν οι ειδικοί, συμπέραναν πως τρυπήματα στο δέρμα με πέτρινα εργαλεία ή πιέσεις σε επώδυνα σημεία, είχαν ευεργετική για την υγεία τους δράση. Πέτρινα εργαλεία  ήταν και οι πρώτες θεραπευτικές βελόνες που βρέθηκαν από αρχαιολόγους στην επαρχία Σαν Τονγκ (Shan Toung) για την χρήση τους στο βελονισμό. Σύμφωνα με άλλους ερευνητές οι ξύλινες βελόνες προηγήθηκαν από τις πέτρινες, αλλά δεν έχουμε στοιχεία σήμερα διότι έχουν καταστροφεί με την πάροδο του χρόνου. Η παραδοσιακή Κινεζική Ιατρική (ΠΚΙ) έχει μακρά ιστορία που ξεκινά περίπου 5000 χρόνια πριν από τις μέρες μας. Ξεκίνησε την μακρά της πορεία στον χρόνο για να συνεισφέρει στην επιβίωση και την ευμάρεια του ανθρώπινου πληθυσμού της ανατολής που σήμερα ονομάζεται Κίνα. Η εξέλιξη της ΠΚΙ είναι αργή αλλά σταθερή, συσσωρεύοντας έναν τεράστιο πλούτο πρακτικής γνώσης. Η ΠΚΙ έχει συστηματοποιηθεί και έχει γίνει πλέον ακαδημαϊκή ιατρική αντί για εμπειρική ιατρική.

Αφετηρία της  ΠΚΙ

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η γεωγραφική περιοχή που σήμερα ονομάζεται Κίνα στην πάροδο αυτών των χιλιετιών έχει βρεθεί μάρτυρας σε πολλές αλλαγές συνόρων, αλλαγές  εθνικοτήτων και μειονοτήτων. Ενδεικτικά πρέπει να πούμε ότι σήμερα ο λαός ο οποίος ονομάζεται Κινέζικος εμπεριέχει 56 μειονότητες που συμβιώνουν αρμονικά  αλλά και 2 γεωγραφικές περιοχές (την Ταιβάν και το Θιβέτ) που η πλειοψηφία του δυτικού κόσμου πιστεύει ότι πρέπει να ανεξαρτητοποιηθούν ενώ ο μέσος Κινέζος πολίτης δεν έχει διανοηθεί ότι τίθεται τέτοιο θέμα.  Αρχικά  η ιατρική στην Κίνα ήταν μια εφαρμοσμένη, πρακτική και αποτελεσματική τις περισσότερες φορές τέχνη που είχε βασιστεί στην παρατήρηση και στην εμπειρία, καθώς επίσης και στην θεωρία της εποχής  που σήμερα λέγεται θεωρία του γιν και του γιάνγκ και θεωρία των πέντε στοιχείων.  Την εποχή εκείνη πίστευαν πως η υγεία εξαρτιόταν  από την διατήρηση της ισορροπίας εσωτερικά και εξωτερικά (Tian Jingfu, Traditional Chinese Medicine: Past, Present and Future, The Role of Traditional Medicine in Primary Health care in China). Έτσι η διάγνωση με μεθόδους όπως λήψη του παλμού, ακρόαση κα. και θεραπεία με θεραπευτικά βότανα, βελονισμό, μοξοθεραπεία, βεντουζοθεραπεία, αναπνευστικές ασκήσεις, μαλαξοθεραπεία, υδροθεραπεία κα. στόχευαν στην αναζήτηση του τύπου της ανισορροπίας και την αποκατάσταση της στο φυσιολογικό. 
Η δημιουργία των «Κλασσικών Κειμένων του Κίτρινου Αυτοκράτορα» είναι ορόσημο για την ΠΚΙ διότι έθεσε τις θεωρητικές βάσεις της ΠΚΙ καθώς και του φιλοσοφικού συστήματος που σχετίζεται με αυτήν. Η παράδοση το αποδίδει στον Χουανγκ Ντι (Huangdi) αλλά στην πραγματικότητα το βιβλίο αυτό γράφτηκε σταδιακά από αρκετούς συγγραφείς ώσπου ολοκληρώθηκε μεταξύ 770 -221 π.Χ. Τα κείμενα αυτά περιέχουν αστρονομία, γεωγραφία, ιατρική, φιλοσοφία κα. Στο βιβλίο αυτό αθροίζεται η γνώση όλων των αιώνων που το προηγήθηκαν σε μια προσπάθεια να συστηματοποιηθεί η ιατρική σκέψη των αρχαίων χρόνων.
Η ΠΚΙ περιέχει την Ιατρική που δημιουργήθηκε από τον πληθυσμό των Χαν (σήμερα ο πληθυσμός και ο πολιτισμός των Χαν είναι κυρίαρχος στην Κίνα) και τις πρακτικές και θεωρίες πολλών άλλων μειονοτήτων όπως η Μιαο  (Miao), η Νται (Dai), η Μογγολική (Mongolian) και η Θιβετανική (Tibetan).   Η ΠΚΙ συστηματοποιείτε την περίοδο του Κίτρινου Αυτοκράτορα (2698-2598π.Χ) και οι ιατροί της ΠΚΙ όρισαν τις ιδιότητες τους  στην πρώιμη περίοδο της δυναστείας των Τζόου (Zhou) (1122-221 π.Χ.) που ήταν μια περίοδος έντονης διανόησης.
Η προέλευση της ΠΚΙ και η αρχή της ζωής στην αρχαία Κίνα έχουν κοινή αφετηρία, που είναι αρκετά πριν την χρήση ιδεογραμμάτων για την καταγραφή των γεγονότων, σύμφωνα με τους αρχαίους μύθους και τις σχετικές αρχαιολογικές ανακαλύψεις. Οι αρχαίοι αυτοί μύθοι συχνά θεοποιούσαν τους ιατρούς διότι οι ιατροί-μάγοι είχαν την δυνατότητα να κάνουν κάτι που άλλοι δεν μπορούσαν. Είχαν την δύναμη να θεραπεύουν. Ένας από τους μύθους περιγράφει ότι αυτοί που ανακάλυψαν την χρήση των πρώτων φάρμακων ήταν ημίθεοι. Οι κοινοί άνθρωποι τους συμπεριφερόντουσαν σαν θεούς. Αυτό που αρχικά έκαναν οι ιατροί-μάγοι ήταν να δοκιμάζουν πολλά φυσικά υλικά για να ανακαλύψουν τις ιδιότητες τους και να βεβαιώσουν την ασφάλεια τους. Έτσι γνώρισαν σταδιακά στην Κίνα την βοτανολογία-φαρμακολογία η οποία κατά τους Κινέζους ήταν αναπόσπαστη με την διαιτοθεραπεία.
Σχετικά με τον βελονισμό, έγγραφα παλαιά περισσότερο από 2000 χρόνια περιγράφουν την χρήση λίθινων εργαλείων από προϊστορικούς ανθρώπους για την διέγερση βελονιστικών σημείων και για την επέμβαση σε τραύματα.  Αυτά τα εργαλεία με το πέρασμα των χρόνων γίνονταν όλο και πιο εκλεπτυσμένα  με όλο και πιο πολλά σχέδια και μορφές. Αργότερα τα εργαλεία αυτά κατασκευάζονταν από μέταλλο. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν πολλά τέτοια ιατρικά εργαλεία. Το 1963  στο εσωτερικό τη Μογγολίας ανακάλυψαν στα απομεινάρια εκσκαφής προϊστορικής εποχής  ένα ιατρικό πέτρινο εργαλείο  μήκους 4,5εκ. οπού η μια πλευρά είχε σχήμα ημισελήνου λεπίδας  και η άλλη πλευρά σαν ήταν σαν βελόνα. Αυτό πιστεύεται πως είναι το πρώτο Κινέζικο ιατρικό εργαλείο.
Τα πρώτα ιατρικά κείμενα γράφτηκαν με ιδεογράμματα στο καβούκι χελωνών 2000-1700πΧ. Σε αυτά τα κείμενα καταγράφονται με πληρότητα η επιφανειακή ανατομία καθώς και η ανακάλυψη 20 ασθενειών με την ονομασία τους. Επίσης στα καβούκια βρίσκονται πληροφορίες για τον τοκετό και την επεξήγηση ονείρων. Τον καιρό εκείνο συχνό φαινόμενο ήταν οι άνθρωποι να παρακαλούν τα πνεύματα για την ανάρρωση τους. Τότε δεν υπήρχε ιατρός με την σημερινή έννοια, αλλά περισσότερο θεωρούνταν μάγοι που είχαν ιατρικές γνώσεις. Ο βασικός τρόπος που χρησιμοποιούσαν οι μάγοι ήταν η προσευχή αλλά μερικές φορές και τα βότανα-φάρμακα και άλλες μεθόδους. Οι ιατρικές μέθοδοι με το πέρασμα των χρόνων αυξάνονταν όπως και η εμπειρία, που σαν αποτέλεσμα είχε η δύναμη των μάγων όλο και να μειώνετε.
Το 770-221π.Χ δημιουργήθηκαν επαγγελματίες ιατροί που ξεχώρισαν την θέση τους από του μάγους. Μερικοί διάσημοι ιατροί της εποχής εκείνης είναι οι Γι Χε, Γι Χουαν, Μπιεν Τσουε. Αυτοί οι ιατροί κατέγραψαν τις απόψεις τους σε ιστορικά βιβλία της εποχής όπως το Σι Τζινγκ (四经), Σαν Χαι Τζινγκ (山海经) για αρκετές ασθένειες καθώς και για τον τρόπο ίασης των ασθενειών αυτών.  Στα βιβλία αυτά αναγράφεται η αιτιοπαθολογία, η ονομασία της ασθένειας, η γνώση για τον τρόπο ίασης. Το βιβλίο Τζου Λι    (周礼) κατάφερε να διαχωρίσει για πρώτη φορά τις μαγικές πρακτικές από τις ιατρικές.
Εκείνη την εποχή το αυτοκρατορικό παλάτι είχε είδη υπηρεσία που ασχολούταν αποκλειστικά με τις ιατρικές πράξεις.  Την εποχή κοντά στο  221πΧ.υπήρξε μεγάλη πρόοδος στην υγιεινή και στην προστασία της φροντίδας της υγείας. Η απόδειξη για την ανάπτυξη της δημόσιας υγιεινής έγκειται στην κατασκευή των δημοσίων χώρων με τρόπο που να την προάγει. Στις καθημερινές συνήθειες πλέον ήταν το πλύσιμο του σώματος και η φροντίδα σωματικής υγιεινής.   


Η περίοδος εξέλιξης της ΠΚΙ

Με την εξέλιξη του Κινεζικού έθνους η θεωρεία της ΠΚΙ βελτιώνεται. Κατά την διάρκεια της δυναστείας των Χαν (206πΧ-220μχ), που θεωρείται ιστορικά η χρυσή εποχή της ΠΚΙ, έζησαν οι πολλοί διάσημοι ιατροί όπως Χουα Τουο (Hua Tuo,  华佗), Τζανγκ Τζαο Τζινγκ (Zhang Zhong-jing, 张仲景). O Χουα Τουο (Hua Tuo, 华佗) γεννήθηκε στην επαρχία Αν Χουι (Anhui, 安徽), έγινε διάσημος ιατρός και χειρούργος ενώ έγινε ο πρώτος παγκόσμια που ανέπτυξε την χρήση αναισθησίας. Επίσης σημαντική θεωρείτε η προσφορά του στην επιστήμη της ανατομίας.(Tian Jingfu, Traditional Chinese Medicine: Past, Present and Future, The Role of Traditional Medicine in Primary Health Care in China). Ο ιατρός αυτός έμεινε στην ιστορία για τις αποτελεσματικές του τεχνικές που βασίστηκαν στην χρήση λίγων βελονιστικών σημείων σε κάθε θεραπεία και τις ιατρικές συνταγές που περιείχαν μικρό αριθμό βοτάνων. Δίδαξε τις ενεργειακές ασκήσεις Τσι Γκονγκ και συγκεκριμένα αυτή των 5 ζώων (τίγρης ελάφι, αρκούδα, γερανός και πίθηκος) μια σειρά ασκήσεων που εφαρμόζεται έως σήμερα. Ο Τζανγκ Τζονγκ Τζινγκ (Zhang Zhong-jing, 张仲景)  είναι γνωστός για την συγγραφή του Σαν Χαν Τζα Μπινγκ Λουν το οποίο περιέχει περισσότερες από 100 αποτελεσματικές ιατρικές βοτανικές συνταγές, πολλές από τις οποίες χρησιμοποιούνται έως σήμερα. Με την εμφάνιση του Τζανγκ Τζονγκ Τζινγκ δημιουργήθηκε μια νέα εποχή όπου οι ασθένειες και η ασθένεια τους αναλύονταν από τους ιατρούς σύμφωνα με την «διαφοροποίηση του συνδρόμου» (Tian Jingfu, Traditional Chinese Medicine: Past, Present and Future, The Role of Traditional Medicine in Primary
Health Care in China). Το σύστημα αυτό χρησιμοποιείτε κυρίως σήμερα ως θεωρία για τη δημιουργία θεραπευτικού σχήματος.
Στην δυναστεία των Τάνγκ στην επαρχία Σαν Σι έζησε άλλος ένας διάσημος ιατρός με το όνομα  Σουν Σι Μιαο (Sun Simiao) ο οποίος ονομάστηκε και βασιλιάς των βοτάνων για την συνεισφορά του στην επιστήμη της βοτανοθεραπείας. Έγραψε δύο βιβλία που περιέχουν κλινική διάγνωση και θεραπεία καθώς και τον τρόπο αξιοποίησης των λαϊκών γιατρικών.  Είναι το Τσιαν Τζιν Γιαο Φανγκ και το Τσιαν Τζιν Γι Φανγκ. Εργάστηκε αρκετά για την ανάλυση των προβλημάτων στην μαιευτική, στην γυναικολογία ενώ καθοριστική ήταν η συνεισφορά του στη θεραπεία ασθενειών που σχετίζονταν με τον υποσιτισμό. Για παράδειγμα  σύνεστηνε την κατανάλωση  αλγών  στους ορεινούς πληθυσμούς που μαστίζονταν από το σύνδρομο της βρογχοκήλης και συκώτι βοδιού και προβάτου  σε ασθενείς με νυχτερινή τύφλωση. Η σκέψη του αναλύεται έως σήμερα από τα πανεπιστήμια ΠΚΙ στην Κίνα βοηθώντας στην περαιτέρω στην συνεχιζόμενη εξέλιξη της ΠΚΙ.
Στην δυναστεία των Τζιν (265μΧ -420μΧ) αρκετοί ιατροί, διαφορετικοί στην σκέψη και στον τρόπο αντιμετώπισης των ασθενειών βελτίωσαν την θεωρία της ΠΚΙ.
Ο Λίου Βαν Σου που δημιούργησε την «ψυχρή σχολή» προώθησε την χρήση βοτάνων με ψυχρή φύση αντίθετα με την εμπειρία των προκατόχων του που χρησιμοποιούσαν βότανα με θερμή φύση.
Ο ΤζανγκΤζι Χε είναι γνωστός ως ο πατέρας της «επιθετικής σχολής» της  ΠΚΙ, δίνοντας έμφαση στην χρήση καθαρτικών και εμετικών για να οδηγηθεί το παθογόνο, όπως πίστευε, έξω από το σώμα.
Ο Λι Ντονγκ Γιουάν πίστευε πως οι περισσότερες ασθένειες προκαλούνται από ανισσοροπία του συστήματος Στομαχου-Σπληνός. Σύμφωνα με τον Λι τονγκ Γιουαν,  η βλάβη στο σύστημα Στομαχου-Σπληνός προκαλείτε από έλλειψη εγκράτειας και την υπερβολική κατανάλωση φαγητού και ποτού, από την υπερκόπωση και από τα 7 υπέρμετρα συναισθήματα.
Ο Ζτου Νταν Σι προώθησε την εγκράτεια  ενώ χρησιμοποίησε τονωτικά και δυναμωτικά μίγματα βοτάνων. Τα μίγματα αυτά είναι ειδικά για την ενίσχυση του συστήματος του ήπατος και του συστήματος των νεφρών διότι πίστευε ότι πολλοί άνθρωποι υπέφεραν από χρόνιες ασθένειες λόγω υπερβολικής σεξουαλικής δραστηριότητας.
Κατά την διάρκεια της δυναστείας των Μίνγκ (1368-1644μΧ.) εκδόθηκε η σύνοψη Βοτανολογίας του Λι Σι Τζεν, η οποία βελτίωσε τις βοτανολογικές θεωρίες και αύξησε τα ιατρικά υλικά. O Λι Σι Τζεν αφιέρωσε περίπου 30 χρόνια στην εργασία αυτή ταξινομώντας 1094 φάρμακα βοτανικής προέλευσης, 443 φάρμακα ζωικής προέλευσης και 354 ορυκτής προέλευσης. Κάθε φάρμακο ταξινομείτε από τον Λι Σι Τζεν με το ακριβές του όνομα, με την λαϊκή του ονομασία, σύμφωνα με την προέλευση του, την μορφή του και την γενική του ιστορία. Επίσης σε περίπτωση που το συγκεκριμένο φάρμακο ήσαν είδη καταγεγραμμένο, δίνονται πληροφορίες από την βιβλιογραφία της εποχής. Ακολούθως γίνεται σχολιασμός των φαρμάκων, καταγράφεται η φύση και οι ιδιότητες τους, οι συνταγές που τα περιέχουν και οι ενδείξεις χρήσης τους. Τέλος δίδονται  λεπτομέρειες σχετικές με την συγκομιδή, την παρασκευή και την δοσολογία. Στις αρχές του 17ου αιώνα μεταφράστηκε στα λατινικά, τα αγγλικά, τα ρωσικά, τα ιαπωνικά, τα γερμανικά και τα γαλλικά και διαδόθηκε σε πολλά μέρη του κόσμου.( Tian Jingfu, Traditional Chinese Medicine: Past, Present and Future, The Role of Traditional Medicine in Primary Health Care in China). Την ίδια χρονική περίοδο ένας άλλος διάσημος ιατρός, ο Τζανγκ Τζι Γιούε έγραψε πολλές εργασίες πάνω στην γυναικολογία, την παιδιατρική, την χειρουργική, την διάγνωση μέσω της λήψης παλμού ενώ ανέλυσε τα «Κλασσικά Κείμενα του Κίτρινου Αυτοκράτορα» στο βιβλίο του Λέι Τζινγκ. Είναι από τους πιο διάσημους ιατρούς της ιστορίας της ΠΚΙ διότι τελειοποίησε την θεωρία της και την βοήθησε στην ταχύτατη ανάπτυξη της.
Στην χρονική περίοδο της δυναστίας των Τσίνγκ (1644-1911μΧ) δημιουργήθηκε η σχολή των «μολυσματικών εμπύρετων ασθενειών» βασικά από τους ιατρούς Γου Γιόου Κε, Γιε Τιαν Σι  και Γου Τζου Τονγκ (Wu Jutong)

Ή Κατάσταση της ΠΚΙ στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα

Το 1840 η Κίνα ηττήθηκε στον «πόλεμο του οπίου» από τα δυνατά δυτικά πολεμικά πλοία και τον στρατό. Πολλοί Κινέζοι βλέποντας την δύναμη της δυτικής επιστήμης και τεχνολογίας θέλησαν να μεταναστεύσουν στην δύση έτσι ώστε επιστρέφοντας να δυναμώσουν την τότε αδύναμη Κίνα. Μετά τον  «πόλεμο του οπίου» η εξέλιξη της δυτικής ιατρικής και τα θεαματικά της αποτελέσματα  επηρέασαν τα ανώτερα στρώματα του Κινεζικού πληθυσμού και τους διανοούμενους που άρχισαν να συγκρίνουν τα φάρμακα και τις μεθόδους της Δυτικής Ιατρικής συχνά βρίσκοντας αδυναμίες στην ΠΚΙ.
Έτσι στο ξεκίνημα του 20ου αιώνα τα φάρμακα από την δύση ξεκίνησαν να εισάγονται και να αναπτύσσονται ραγδαία πλήττοντας την ανάπτυξη της ΠΚΙ.

Τον καιρό του πολιτικού αναβρασμού όπου ο πυρήνας των ιδεών είχε σαν βασική αρχή την ανατροπή του παλαιού, αρκετοί επαναστάτες απέρριψαν την ΠΚΙ γιατί την θεωρούσαν μέρος φεουδαρχικής κουλτούρας. Οι ακαδημαϊκοί διαμάχονταν για την ΠΚΙ και την δυτική ιατρική μέσα από την πολιτική σκοπιά των πραγμάτων αντί μέσα από την ουσία τους. Τελικά έγινε χρήση πολιτικών, διοικητικών και νομικών μέσων για να εμποδιστεί η εξέλιξη της ΠΚΙ. 
Εκείνη την εποχή, αναθεωρήσεις γίνονται και σε άλλες περιοχές της ανατολής, όπως για παράδειγμα στην Ιαπωνία που μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα χρησιμοποιούσαν την ΠΚΙ σε συνδυασμό με τις τοπικές θεραπευτικές μεθόδους για τις ιατρικές ανάγκες του Ιαπωνικού λαού. Η χρήση τους σταμάτησε έως και σήμερα Έτσι η δυτική ιατρική κατοχυρώθηκε στην Ιαπωνία ως το μόνο νόμιμο σύστημα υγείας. Το παράδειγμα της Ιαπωνίας ακολούθησε και η κυβέρνηση των Κουομιντανγκ της Κίνας.

Στις αρχές του τέλους της δυναστείας των Τσινγκ στο «καταστατικό του μοντερνισμού και της αναμόρφωσης» υποστηρίχθηκε η χρήση της κινέζικης εκπαίδευσης ως βασικός σκελετός και της δυτικής εκπαίδευσης για πρακτική χρήση, κάτι που ως αποτέλεσμα είχε την υποβίβαση και την υποτίμηση της  ΠΚΙ. Την περίοδο κυβέρνησης από τους Κουομιντανγκ κάτω από την ιδέα της ολικής δυτικοποίησης  έγινε διπλή απόπειρα για την κατάργηση της ΠΚΙ. Το 1914 ο υπουργός  εκπαίδευσης Βαν Ντα Σιε (Wang Daxie) πρότεινε την ακύρωση και την κατάργηση της ΠΚΙ. Το 1929 ο υπουργός υγείας της ιδίας κυβέρνησης  πρότεινε και πάλι την κατάργηση της ΠΚΙ προκειμένου να απομακρυνθούν τα εμπόδια στα ζητήματα υγείας και ιατρικής (Yu Yunxiu, Abolish Old Medicine to Remove Obstacles for Medical and Health Affairs, The Central Public Health Conference, 27/2/1929). Παρόλα αυτά και τα δύο ψηφίσματα δεν εκπληρώθηκαν χάρη στην αντίθεση του κινεζικού λαού. Αυτό όμως που κατάφεραν οι τότε πολέμιοι της ΠΚΙ ήταν να γίνει κάποιο είδους ανασχηματισμός της ΠΚΙ με την δυτική ιατρική.
Από την άλλη μεριά από τον 20ο αιώνα οι κύκλοι της Κινέζικής εκπαίδευσης  θεώρησαν την δυτική εκπαίδευση και την παραδοσιακή Κινέζικη εκπαίδευση ως αντίθετες μεταξύ τους. Πολιτικοί της εποχής πίστευαν ότι η ΠΚΙ μπορεί να θεραπεύσει αρκετές ασθένειες και δεν αρνήθηκαν το θεραπευτικό της αποτέλεσμα. Αλλά επίσης θεωρούσαν ότι η ΠΚΙ δεν ήταν επιστημονική κι έλεγαν χαρακτηριστικά πως «αν και η ΠΚΙ μπορεί να θεραπεύσει ασθένειες κανένας δεν μπορεί να εξηγήσει τους μηχανισμούς θεραπείας των ασθενειών των ασθενών» . Η ελλιπής γνώση των πολιτικών κάνει τους ακαδημαϊκούς κύκλους της ΠΚΙ να παραμεληθούν καθώς επίσης και προκαλούν την διαστρέβλωση της παραδοσιακής κουλτούρας και των θεωριών της ΠΚΙ. Για τους λόγους αυτούς οι ιατροί της ΠΚΙ  και η ίδια η ΠΚΙ συνεχώς βρίσκονται υπό εξέταση και αναμόρφωση (Jia Qian, etc. The Great Significance of Establishing Strategic Status of Traditional Chinese Medicine,Engineering Science, Vol.6.No.7, 2004)

Η κατάσταση της ΠΚΙ τα τελευταία 50 χρόνια

Από την αρχή της ίδρυσης της Λαικής Δημοκρατίας της Κίνας όλα τα πολιτικά κινήματα σαν κεντρική ιδέα είχαν την εκρίζωση του παλαιού και την προώθηση του νέου. Την ΠΚΙ την έβαζαν στο τσουβάλι του παλαιού και επιπλέον τη θεωρούσαν αντιεπιστημονική. Την δεκαετία του 50 ο υφυπουργός Υγείας  Βανγκ Μπιν αποδεχόμενος την άποψη ενός συμβούλου του, προώθησε την κατάργηση  της ΠΚΙ με το σκεπτικό ότι είναι φεουδαρχική και φυσικά οτιδήποτε που χαρακτηριζόταν έτσι δεν μπορούσε  πλέον να υπάρχει. Αρχικά αυτά εύρισκαν σύμφωνη την κυβέρνηση και τον πρόεδρο της τον Μαο Ζτε Ντονγκ. Όμως αργότερα προσπαθώντας να δώσει εθνική ταυτότητα στον λαό του και  να εξυψώσει τα εθνικά το ιδεώδη, η κυβέρνηση της Κίνας και ο Μαο Ζτε Ντονγκ αντίδρασε στην προσπάθεια κατάργησης αυτή και δήλωσε ότι η ΠΚΙ είναι μεγάλος θησαυρός (Mao Zedong. Traditional Chinese Medicine Is A Great Treasury. Collected Works of Mao Zedong, Vol. VII, Beijing, The Central Documents Research Institute, 1993). Ο πρόεδρος Μαο έδωσε το στίγμα για την προστασία της ΠΚΙ και έτσι η ΠΚΙ μπόρεσε να αναπτυχθεί σταθερά με την διαφορά ότι πλέον οι επιστημονικές αποδείξεις  της θεραπευτικής της άξιας ήταν πλέον απαραίτητες. Στις αρχές τις δεκαετίας το 50 η κεντρική επιτροπή του Κομουνιστικού Κόμματος Κίνας (ΚΚΚ) ξεκαθάρισε τον τρόπο ανάπτυξης της ιατρικής  βάζοντας σε ίσους όρους την δυτική ιατρική και την ΠΚΙ  και θέσπισε πολιτική που διατυπώνει ότι οι δυο ιατρικές πρέπει να συνυπάρξουν και να αλληλοαναπτυχθουν. Το 1982 στο κεφάλαιο 21 του συντάγματος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας γράφτηκε «να αναπτυχθεί η ΠΚΙ». Από τότε η ανάπτυξη της ΠΚΙ γνώρισε μεγάλες ημέρες, μιας και έως το 2003 δημιουργήθηκαν 32 πανεπιστήμια ΠΚΙ και 2868 νοσοκομεία ΠΚΙ ( National Bureau of Statistics of China, China Statistical Yearbook 2004, China Statistics Press, Beijing, China).  Με τη ραγδαία αυτή εξέλιξη η ΠΚΙ συνέχισε να παίζει σπουδαίο ρόλο στην πρωτοβάθμια υγεία της Κίνας ειδικά στις αγροτικές περιοχές. Παρόλα αυτά τα τελευταία 20 χρόνια η πολιτική της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΚ και τα κύρια σημεία του συντάγματος δεν εφαρμόστηκαν με ζήλο. Λόγο πολιτικών πεποιθήσεων, επενδύσεων, επιστημονικών μελετών, μεθόδων και πρακτικών ιατρικής, ασκήθηκε πίεση που συνέβαλε υπέρ της πλευράς της δυτικής ιατρικής. Έτσι το γόητρο της ΠΚΙ δέχτηκε για μια ακόμη φορά πλήγμα. Ο ρόλος της πλέον είναι μερικός μεν αλλά ουσιαστικός. Όμως δεν μπορούμε να πούμε ότι έχει το 50% από το γενικό κομμάτι της εθνικής φροντίδας υγείας στην Κίνα. Για παράδειγμα ενώ το 1949 υπήρχαν 276.000 ιατροί της ΠΚΙ το 2001 ήταν 334000 με μια αύξηση 21%. Αντίθετα οι Κινέζοι «δυτικοί» ιατροί το 1949 ήταν 87000 ενώ το 2001 1.751.000 αυξανόμενοι κατά 20 φορές, με αυξανόμενη ταχύτητα 95 φορές περισσότερο από αυτή των ιατρών της ΠΚΙ (National Bureau of Statistics of China, China Statistical Yearbook 2002, China Statistics Press, Beijing, China).